آنروز که مهمان قلبم شدی خوب به یاد دارم

روزی که با خود گفتم کسی را یافتم که دیگر از دست نخواهم داد

روزی که امیدها و آرزوهای فراوانی از خاطرم می گذشت...

. و آنروز که چشمانم با چشمان تو دیدار کرد

دانستم دیر زمانیست که می شناسمت....

روزی که تو را دیدم با خود گفتم که یگانه ی خویش را یافتی

پس دیوانه وار عاشقش باش

عزیز بدارش و تا سر حد مرگ عاشقش باش...

یادم هست آن هنگام که عاشق شدم با خود پیمان بستم

که دیگر در نگاه هیچ کسی که تمنای مهر و توجه دارد نگاهی نکنم

پیمان بستم که تنها نگاه عاشقم را وقف چشمان زیبا و سیمای دلربای تو کنم

 تا فردا روزی پشیمان نباشم...

پشیمان نباشم که چرا آنگونه که لایقش بودی

دوستت نداشتم

و پشیمان نباشم که چرا عشقم را ابراز نکردم

و اینک نیز...

بر عهد خود وفادارم و پیمانی دوباره می بندم

که خورشید نگاهم بر هیچ افق دیگری جز وجود تو طلوع نکند و بر هیچ کس جز تو نتابد...

عشقم را در سینه نهان و قلبم را از هر کس مخفی خواهم کرد

تا دور از چشمانت کسی آن را از من نگیرد

و اینک بر بلندای قله ی عشق و صداقت نام تو را فریاد می زنم

امیدوارانه نامت را می خوانم و امیدوارم

که مرور زمان ذره ای از عشقت در دل من نکاهد

و گذر ثانیه ها افزاینده ی مهر و محبتم به تو باشد

می خواستم زیباترین کلام را به یاری بگیرم

تا صمیمانه ترین عشقها را تقدیمت کنم

ذهنم یاری نکرد

پنداشتم که ساده نوشتن چون ساده زیستن زیباست